Rehabilitacja narządu żucia

Narząd żucia czyli wszystkie części twarzo szczęki , jamy ustnej i okalające je tkanki.
Dziedzina stomatologii, która zajmuje się jego rehabilitacją dotyczy leczenia w taki sposób aby wszystkie jego elementy ze sobą współgrały.
Często pacjenci zgłaszają się z dolegliwościami i bólem , którego nie potrafią nazwać, umiejscowić ani podać przyczyny.
Objawy mogą być zróżnicowane  od bólu w obrębie szczeki czy żuchwy, boli mięśniowych, drętwienia , ostrego napadowego lub promieniującego na inna obszary, bólu głowy , karku a nawet kręgosłupa.
Odpowiedzialny za nasze dobre samopoczucie jest zdrowy układ stomatognastyczny w skład którego wchodzą zęby, staw skroniowo-żuchwowy , mięśnie kości i wiązadła, którymi poprzez unaczynienie i unerwienie steruje ośrodkowy układ nerwowy.
W myśl współczesnych poglądów człowiek stanowi zintegrowany system. Jest jednocześnie jednostka biologiczna , psychologiczna i społeczną. Składowe te tworzą niepodzielna całość.

Zaburzenie którejkolwiek ze stref jej funkcjonowania dezorganizują prace współpracujących systemów.
Stan psychiczny może być źródłem zdrowia ale i choroby, a stan ciała i warunki społeczne w procesie feedback oddziaływają na stan psychiczny. Jednym z czynników które mogą zaburzyć prawidłową prace układu stomatognatycznego jest stres psychosocjalny , w odniesieniu do narządu żucia, w odpowiedzi na sytuacje trudne w życiu codziennym dochodzi do nadmiernej aktywności mięśni narządu żucia.
Ustrój rozładowuje stres poprzez nieświadomą czynność ruchową w postaci zaciskania zębów, zgrzytania ( tzw. Bruksizm ) , nawykowego przesuwania żuchwy , gryzienia przedmiotów ( w tym obgryzania paznokci ) i innych parafunkcji.
Są to reakcje obronne na stres w efekcie zaś prowadza do przeciążeń w układzie stomagnatycznym.
Badania naukowe dowodzą , ze liczba pacjentów cierpiących na ten rodzaj schorzenia jest bardzo wysoka i z każdym rokiem wzrasta.
Az trudno sobie wyobrazić , ze parafunkcje występują u 40-70% populacji dzieci i 60-90% populacji młodzieży i dorosłych.
W etiopatogenezie tego schorzenia maja również znaczenie czynniki miejscowe w postaci nieprawidłowego zwarcia, węzłów urazowych ( np. nieprawidłowo wyrznięte trzecie trzonowce tzw. ósemki ) , braki zębowe, nie prawidłowo wykonane uzupełnienia i nieleczone zęby. Jeśli w którymkolwiek ze składowych narządu żucia dochodzi do zmian chorobowych wówczas zdolności adaptacyjne stawów SSŻ na urazy zostają przekroczone i dochodzi do DNŻ.